من درد مشترکم مرا فرياد کن
من آموختن را براي انديشيدن مي ستايم و آموزگاري را ارج مينهم که رسالت آموزش را نه صرفاً در مشغوليت به آن که شغل معلمي را براي ترسيم و ستايش دنيايي عادلانه تر و آزادتر بخواهد .
از تو مينويسم که هر وقت درباره تو نوشتيم ، به خود آمديم که تفاوت از کجا تا به کجاست ، و باران اشک بارها نوشتارمان را بي سرانجام گذاشت ، فرزاد عزيز ما را بياموز که چگونه درباره ات بنويسيم .
فرزاد کمانگر ابر انساني است يکسر تعهد و مقاومت و پايداري در مبارزه . بايد بود و ديد و شناخت تا کلمات را باور کرد . او به واقع حامل درد و رنجي است که با خود تاريخي دارد . تاريخي از مبارزه ملتي که سالها مقاومت را به  رغم تمام هزينه هايش به جان و دل خريده اند .
کمانگر آموزگاريست که پلي ساخته ميان آموزه هايش در دورافتاده ترين مدارس روستاهاي کردستان با عالم واقع سياست ورزي و آزادانديشي و تحول خواهي .
فرزاد نه يک شخص بلکه نماد يک انديشه است . انديشه اي که حس زيستن و ماندن را با خود دارد . تفکري است که به قصد آموختن الفباي آزادگي و آزادانديشي ، کمانگرها را در دامان خود پرورانده است . جرم فرزاد نيز جز آزاديخواهي و حق طلبي نيست که اينگونه بغض هاي بدخواهانش فوران نموده و همچنان چشم خود را بر حل اصولي مسئله بسته و در اقدامي سياسي و غيرحقوقي او را محکوم به مرگ نموده اند .
حال که مجالي براي قدرداني از زحمات اين عزيز مهيا نگشته و شايد در ذهن ، او را آنچان که شايسته ستودن است ستوده ايم ، به عنوان شاگرداني که روزي دست نوازش معلمي چون او ، ما را بر آن داشت تا چشم بر ظلم و جور نبنديم و بيانديشيم و عمل کنيم ، بر خود لازم دانستيم که يکدل و همراه با ساير آزاديخواهان و آزادانديشان ، متفکران ، معلمان ، استادان ، دانشجويان و بخصوص معلمان عزيز کامياران اعتراض شديد خود را نسبت به ادامه بازداشت فرزاد کمانگر و حکم ناجوانمردانه صادر شده اعلام نموده و خواستار آزادي هر چه سريعتر اين معلم آزاده باشيم .
آخرين برگ سفرنامه باران
اين است : که زمين چرکين است.

دانشجويان و زندانيان سياسي اندرزگاههاي 7 و 8 زندان اوين
1- احمد قصابان
2- ابوالفضل جهاندار (پويا)
3- هدايت غزالي
4- صباح نصري
5- عباس خرسندي
6- حميدرضا محمدي(ماهان)
7- احسان منصوري
8- مجيد توکلي

پس از دستگیریهای وسیعی که دستگاههای اطلاعاتی ایران در ماههای دی و بهمن سال 86 برای از بین بردن اعتراض آزادیخواهی و برابری طلبی و محو موجودیت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب، به مثابه مدافع اصلی آرمانهای جامعه انسانی در دانشگاهها، انجام داد ، چند نفر از فعالان ( دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب) برای فرار از آسیب تیغ تیز سرکوب، ناچار به ترک ایران شدند . اما متاسفانه بدلیل تسلط راسیسم و ضدیت با پناهندگان بر سیاست کشورهای اروپایی و ترکیه و  اهمال همیشگی سازمان ملل در مورد حقوق پناهندگان سیاسی، دچار مخاطرات زیادی شدند ( سالهاست که پناهجویان سیاسی ایرانی که برای رسیدن به مکانی امن راهی جز عبور از ترکیه ندارند ، طعم تلخ سیاستهای ضد انسانی و ضد پناهندگی دولت ترکیه را می چشند ).  از جمله  رفیق داوود باقری از اعضای فعال دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دانشگاههای ایران که در فروردین امسال( مارس 2008 )توسط پلیس ترکیه  به بهانه وهم آلود ورود غیر قانونی ، دستگیر و به زندانی در شهر ادرنه منتقل گردید . وی اکنون حدود 4 ماه است که در وضعیتی بشدت غیر انسانی ودر مکانی شلوغ، آلوده و بی بهره از حداقل امکانات بسر می برد و متاسفانه  با شکست پیگیریهای انجام شده ، مایوسانه اقدام به خودکشی کرد ، اما خوشبختانه از مرگ نجات یافت و اکنون با وجود اینکه از هر مراقبت پزشکی محروم است و با وجود شرایط بحرانی جسمی ، دست به اعتصاب غذا زده است . نجات جان این فعال آزادیخواه اولویت عاجل ماست . ما دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب از هیچ اقدامی برای نجات رفیقمان فروگذار نخواهیم کرد و از همه شخصیتها ، سازمانها  و گروههای مدافع حقوق انسانها ، تمامی کسانی که در طول چند ماهه اخیر و در شرایط فوق العاده بحرانی، حمایتهای خویش را از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دریغ نکردند ، خواستاریم که به هر وسیله ای از داوود باقری حمایت کنند و خواهان آزادی وی از زندان شهر ادرنه ترکیه و پذیرش پناهندگی سیاسی وی و انتقال او به یک کشور امن شوند . واضح است که بدون حمایتهای وسیع آزادیخواهان در سراسر جهان این امر امکانپذیر نخواهد بود .

زنده باد آزادی و برابری

دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب د انشگاههای ایران